কবিতা

কবিতা

মোৰ উদ্বাউল খিৰীকিৰে
সোমাই আহে
উন্মাদ পৃথিৱীৰ সন্মিলিত কোৰ্হাল

বন্দুকৰ শব্দত পুৱাবোৰে সাৰ পায়
নিঃসাৰ পদূলিত
নিতৌ সন্ধিয়া
অলেখ মেলা চকু নিঃশব্দে নুমায়

আমি সাৰে থাকো
সেমেকা শেঁতেলীত
অপহৃত জীৱনৰ
অৱশেষ তৰা গণি

কাহানিও আগেয়ে ক'তো শুনা মনত নপৰে
তোমাৰ মোৰ সিহঁতৰ তেওঁৰ-
সকলোৰে পৃথিৱী বেলেগ
সূৰ্যৰ সাধনা নিশাৰ বিষ্ময়
আৰু জীৱনৰ বৰ্ণমালা --সকলো বেলেগ

তুমি মই--আমাৰ বিপৰ্যস্ত অস্তিত্বৰ
প্ৰাণঘাতী প্ৰেৰণা
এই এটা মাথোঁ সত্য--
জীৱনতকৈ ডাঙৰ।