কবিতা

মোৰ পদূলিৰে উজাই আহে
বুৰঞ্জীতকৈয়ো প্রাচীন
এজাক ছাগলী-খেদা বৰষুণ

এৰাপৰলীয়া কবিতাৰ বিষাদত
সেমেকি উঠা
এযোৰ ওঁঠ

প্রেমতকৈয়ো অস্থায়ী ভমকাফুলীয়া মেঘ

ধুমুহাই-বৰষুণে,ৰ'দে-বতাহে
ৰঙা হৈ পৰা
বিষন্ন উপত্যকাৰ ভগ্নস্তূপলৈ নামি আহে
যন্ত্রনাৰ কোবাল জলস্রোত

স্বপ্নভীতিগ্রস্ত নিশ্চল নদীত
ডুব যায়
স্পন্দনহীন সময়ৰ
বুদবুদ এন্ধাৰত দগ্ধ
মলঙা আদৰ্শৰ স্বপ্নিল কামিজ

নিশাৰ বতাহ,জোনৰ উছাহ
ৰাতিটোৰ বাবে মোক পৃথিৱীখন দিয়া
পুৱা হ'লেই গতাই দিম
মৃত্যুৱে চেলেকা আকাশৰ মজিয়া।